Ik ben Patty van der Zee

Mijn naam is Patty. In 2022 hoorde ik dat ik donorkind ben en een biologische dochter van de vruchtbaarheidsarts van mijn ouders.

Een intense, ingewikkelde tijd volgde. Maar ik voelde me ook blij, want ineens begreep ik mijzelf! Alles viel op zijn plek.

Ik vond een manier om om te gaan met de onverwachte en voorheen verborgen informatie over mijn identiteit.

En ondertussen verkende ik ‘donorkindland’. Wat blijkt nu? Veel volwassen mensen weten niet van zichzelf dat ze een donorkind zijn omdat hun ouders het hen niet hebben verteld. Van degenen die het wel weten voelt een groot deel zich onvrij om hierover te praten. Vanuit een gevoel van loyaliteit stellen volwassen donorkinderen de zoektocht naar wie ze eigenlijk zijn vaak uit, of zelfs af.

Dat vond ik ongelofelijk. Ouders die zo graag een kind wilden en uiteindelijk hun wens in vervulling zagen gaan, deden er alles aan om de identiteit van dat kind verborgen te houden? En wilden volharden in het zwijgen over de ontstaansgeschiedenis van hun kind, ten koste van alles, ook het welzijn van hun kind en de onderlinge band?

In dezelfde periode ontmoette ik een aantal van mijn vele halfbroers en halfzussen voor het eerst. Via hen kreeg ik antwoord op vele van mijn vragen.

De identiteitsreis die ik maakte schreef ik op in mijn boek Schepsel (november 2024, Uitgeverij Brooklyn). De media besteedden veel aandacht aan het verhaal.

Het zorgde ervoor dat mensen mij in vertrouwen namen en mij over hun situaties vertelden. Donorkinderen blijken zichzelf niet te begrijpen omdat de informatie over hun achtergrond onvolledig is of zelfs geheel ontbreekt.

Iedereen heeft zijn eigen proces, en zijn eigen tempo.

Ik ontmoet vooral mensen die er klaar voor zijn om te praten over donorconceptie en donorkindschap.

Mensen die van hun familieleden thuis houden, en tegelijkertijd zichzelf niet te kort willen doen.

Mensen voor wie het tijd is om de schaamte en schande van hun familie achter zich te laten, en eigenaar te worden van hun eigen identiteitsreis.

Deze mensen

• willen voor zichzelf duidelijk krijgen wat er nu eigenlijk aan de hand is. Want wat betekent het eigenlijk om donorkind te zijn?
• willen praten met iemand die zich in hun verhaal herkent. Die begrijpt hoe groot dit onderwerp - hun identiteit - voor ze is.
• willen grip krijgen op hun emoties en gedachten. Zodat ze eindelijk hun leven ten volle kunnen leven, zonder emotionele afhankelijkheid van anderen. 

Ik kan deze mensen helpen.

Samen met mijn vriendin Bilitis van Studio Bieb maakte ik de kaartenset Open Kaart, gesprekskaarten waarop we situaties die typisch zijn voor donorkinderen vingen in heldere, duidelijke illustraties en korte zinnen. Wie zich hierin herkent maakt een belangrijke stap in zijn verwerkingsproces.

Ook ontwikkelde ik Schrijf een brief, waarin ik je meeneem in een mechanisme dat ervoor zorgt dat jij voor jezelf duidelijk krijgt waar in jouw identiteitsreis jij je bevindt, en wat de knelpunten zijn.

Daarbij bied ik een kort traject van één-op-één coaching aan, waarbij we in enkele gesprekken tot de kern komen van jouw verhaal, en helder krijgen wat jij nodig hebt om jouw leven ten volle te kunnen leven. Je krijgt inzichtelijk waar jij staat en aan het eind hiervan heb je de woorden - kant en klaar - om het gesprek hierover aan te gaan met jezelf, en met anderen.

Wil jij de ruimte krijgen voor jouw verhaal? Wil jij grip krijgen op wie jij bent? Ben je het zat om afhankelijk te zijn van de pijnlijke verwerkingsprocessen van anderen mensen en wil je vooruit, zodat je eindelijk jouw leven kunt leven zoals je dat verdient?

Maak dan een afspraak met me. Neem contact op via deze website, of email me op info@pattyvanderzee.nl. Dan bespreken we hoe ik jou kan helpen.

Meer informatie vind je in mijn splinternieuwe nieuwsbrief.

Ik kijk ernaar uit om je bericht te ontvangen!

 

Patty

 

PS Koop, leen of beluister mijn boek Schepsel, om te weten te komen wat ik deed toen mijn wereld in een klap geheel veranderde. Recensies en reacties op Schepsel vind je hier.

 

PPS Ondertussen maak ik mijn tweede identiteitsreis. Mijn Indische opa werd in de Tweede Wereldoorlog krijgsgevangen genomen door Japan. Hij verrichtte drie jaar lang dwangarbeid op de Kawanami-scheepswerf in Nagasaki, tot de atoombom daar op 9 augustus 1945 een einde aan maakte. Deze gebeurtenissen hebben nog steeds een groot effect op de familie. Dit onderzoek ik. Ik reisde in september 2025 naar Japan om in me op te nemen wat mijn opa daar moet hebben gezien en om te voelen hoe het is om daar te zijn. Hierover schrijf ik mijn tweede boek. Lees hier een spannend fragment uit 'In de maak' (werktitel).