Ik ben Patty van der Zee
Mijn naam is Patty. In 2022 hoorde ik dat ik donorkind ben. Ik ben een biologische dochter van de vruchtbaarheidsarts van mijn ouders.
Een intense, ingewikkelde tijd volgde. Maar ik voelde me ook blij, want ineens begreep ik mijzelf! Alles viel op zijn plek.
Mijn familie vond het lastig dat ik er behoefte aan had om mijn wortels te onderzoeken en we konden er met veel moeite een gesprek over voeren. Op onvruchtbaarheid ligt een oud taboe en dan is er ook nog de zwijgcultuur. En wie heeft er eigenlijk geleerd om over emoties te praten?
Ik heb een manier gevonden om om te gaan met de onverwachte en voorheen verborgen informatie over mijn identiteit. Ik stopte de waarheid niet weg, maar integreerde deze. Het was tijd om mijn eigen weg te gaan.
En ondertussen verkende ik ‘donorkindland’. Wat blijkt nu? Veel volwassen mensen weten niet van zichzelf dat ze een donorkind zijn omdat hun ouders het hen niet hebben verteld. Van degenen die het wel weten voelt een groot deel zich onvrij om hierover te praten. Hun familie vraagt in veel gevallen om hun donorkindschap voor de buitenwereld verborgen te houden.
Volwassen donorkinderen voelen zich veelal verantwoordelijk voor de pijn en het geluk van hun familieleden en stellen vanuit een gevoel van loyaliteit de zoektocht naar wie ze eigenlijk zijn uit, of zelfs af.
De identiteitsreis die ik maakte schreef ik op. En met in gedachten al die mensen die worstelen met de achtergehouden waarheid, de relatie met hun familie, de wens om hun wortels te onderzoeken en de verschuiving in hun identiteit stuurde ik mijn verhaal naar een uitgever.
Sinds november 2024 ligt Schepsel in de winkels in Nederland en België. Vanaf dat moment stortten de media zich op het verhaal.
Het zorgde ervoor dat veel mensen mij in vertrouwen namen en mij over hun situaties vertelden. Donorkinderen, maar ook geadopteerden, stiefkinderen, voorkinderen en pleegkinderen blijken zichzelf niet te begrijpen omdat de informatie over hun achtergrond onvolledig is of zelfs geheel ontbreekt. Veel van hen kampen met hechtingsproblemen die zich vertalen naar patronen die hen tientallen jaren lang hinderen in het ervaren van levensgeluk. En wat betekent het eigenlijk om donorkind te zijn?
Ook zijn er veel mensen die om andere redenen niet weten wie hun ouder is, komen velen er op latere leeftijd achter dat ze een halfbroer of halfzus hebben en heeft bijna iedereen wel een familiegeheim.
Herken jij je in mijn verhaal of een deel ervan? Is het tijd om de schaamte en de schande van je familie achter je te laten en wil jij eigenaar worden van je eigen proces?
Of ben jij docent, vertrouwenspersoon, tante, buurman, psycholoog, huisarts, werkgever, vriend of vriendin van een donorkind en wil je weten wat het precies betekent om donorkind te zijn?
Maak dan een afspraak met me. Neem contact op via deze website, of email me op info@pattyvanderzee.nl. Dan bespreken we hoe ik jou kan helpen.
Ik kijk ernaar uit om je bericht te ontvangen!
Patty
PS Koop, leen of beluister mijn boek Schepsel, om te weten te komen wat ik deed toen mijn wereld in een klap geheel veranderde.
PPS Ondertussen maak ik mijn tweede identiteitsreis. Mijn Indische opa werd in de Tweede Wereldoorlog krijgsgevangen genomen door Japan. Hij verrichtte drie jaar lang dwangarbeid op de Kawanami-scheepswerf in Nagasaki, tot de atoombom daar op 9 augustus 1945 een einde aan maakte. Deze gebeurtenissen hebben nog steeds een groot effect op de familie. Dit onderzoek ik. Ik reisde in september 2025 naar Japan om in me op te nemen wat mijn opa daar moet hebben gezien en om te voelen hoe het is om daar te zijn. Hierover schrijf ik mijn tweede boek. Lees hier een spannend fragment uit 'In de maak' (werktitel).